Intern

Drempel

Ik snik mijn ouders uit.
Twintig jaar jong.
Veertig jaar oude pijn
te snappen en verwerken.
Hier, vierentwintig uur
werken per dag.

De deur gaat dicht.
De grote weekendtas op
wieltjes rolt niet.
Hij slakt en huilt slijm.
Struikelend sjokt hij voort.
Een slijmspoor achterlatend

Ik word gek, maar
over een jaar rol ik
naar huis met hoop
of moet ik dan verder leren
voor dat andere hokje
in een andere kliniek.

Advertenties

Gebroken?

Gebroken

Soms ben je gebroken,
maar is er niemand die het ziet.
Dan kun je gaan twijfelen,
aan de grootte van jouw pijn
of aan de liefde
van die ander voor jou.

Soms ben je stuk van binnen,
maar is het niet zichtbaar
voor een ander.
Als je dan niet spreekt,
kan niemand een arm om jou
heen leggen.

Vertel dus maar, deel
je gedachten en emoties.
Ook het niet tastbare
verdient erkenning,
mag er zijn.
Pijn is pijn.

Wachtkamers

Wachtkamer

Zoveel wachtkamers gezien.
In Tilburg, Venray, Halsteren,
Amsterdam en Rotterdam.

Op zoveel stoelen gezeten;
meestal koud, soms nog met
de angst van een vorige wachter erin.

Soms met iemand, vaak alleen.
Meestal zonder koffie of thee.
Liever stil, dan praten.

Zoveel wachtkamers gezien.
Waar ik hoopvol zat.
In afwachting op lichter leven.

Sporen

Sporen

Witte ophoping
op bleke huid
van lege ledematen;
als de drempel
voor vandaag.
 
Wat een rood gleufje was,
ontstaan door botheid
en broze botten.
Een tel lang
verdwijnt pijn.
 
Een veelvoud
bleke ophogingen;
stempels van het verleden.
Zichtbaar in het heden
en voor de eeuwigheid.

‘Even’ een receptje zoeken

Koken

Dat appelmoes en spaghetti
niet samen kunnen
omdat het niet hoort,
niet smaakt en niet
traditioneel is,
kan je wel beamen toch?

Maar omdat bij mij alles
zwart-wit is en ik veel
te veel nadenk over
de dingen waar je niet
over na zou moeten denken,
is koken gedoe.

Ingrediënten mogen alleen
maar bij elkaar als dat
‘officieel’ ook kan,
al ben ik geen kok en
kook ik meestal voor mij
alleen.

Want mag een paprika
van een Italiaans gerecht
ook in een Hollands recept?
Mag tomatensaus in een Mexicaans pannetje?
Mag iets van Spaanse bodem
bij Japanse noodles?

Voor je het weet
is het zoeken van een recept
dat past bij de ingrediënten
die ik al heb, een bezigheid
van een half uur.
Een behoorlijke puzzel.

Slaap lekker

Wie had ooit gedacht
dat er op mijn bed
een hondje zou liggen
dat overdag buiten loopt
zonder schoenen.

Wie had ooit gedacht
dat ik een hondje
zo zou omarmen,
want alles wat ik aanraakte
vond ik om van te walgen.

Wie had ooit gedacht
dat ik gelik kon verdagen
aan mijn handen en benen,
van een tongetje vol
hondenmondbacteriën,

Maar tegenwoordig kruip jij
tegen me aan in de nacht.
Soms tref ik je ’s morgens
onder de dekens, terwijl
je weet dat dat niet mag.

Maar ach,
ik lach.

Kopiëren

Kopiëren

Voor mijn neus
ligt een tekening
van een vrouw.
Je mag erbij schrijven
hoe oud
je haar schat.

Ze lijkt mij oud, maar
mijn klasgenootje vindt
haar jong.
Ik twijfel
aan mijn antwoord,
schrijf maar niets.

Een ander klasgenootje vindt
de vrouw oud.
Nu weet ik het nog niet.
Weet je wat, ik maak
een gemiddelde
en schrijf dat op.

Weer een boek gekocht

Boeken

Hij past niet
in mijn planning,
niet op de juiste plank.
 
Alles uit de kast: jeugd,
romans, verhalen, poëzie,
psychologie, gezondheid,…

De onvermijdbare,
irriterende
restcategorie.
 
Nieuwe indeling, alles
met rugleuning tegen de rand
van de plank.
 
Welke boeken heb ik al
gelezen en welke nog niet en
welke moet ik nog kopen?
 
De niet gelezen exemplaren
haal ik uit de kast en leg ik 
in stapels van drie tafel.

Maar lezen kan ik niet
met zoveel prikkels
in mijn gezicht.
 
dus kijk ik
uitzending-gemist
of Netflix.

Handschrift

Schrijven

Niet zo goed kan ik verdragen
als de ene d dikker is,
de l wat langer,
de h wat hogerder
of de m mooier.

Niet zo goed kan ik het dragen
als de ene k kattiger is,
de a wat aardiger,
de c wat chaotischer
of de s wat slimmer.

Dan pak ik mijn pen
en trek de letters over
zodat ze gelijker zijn.
Ik kan het niet laten,
kan anders niet slapen.